"Muzykologia, czyli the best of spraw damsko-męskich" Łukasz Śmigiel (zapowiedź)

Już 29 maja ukaże się komedia obyczajowa autorstwa Łukasza Śmigla, Muzykologia, czyli the best of spraw damsko-męskich , która zostanie wydana nakładem wydawnictwa Grasshopper. Powieść o tym, w jaki sposób pokolenie dzisiejszych dwudziestoparolatków postrzega miłość i przyjaźń. Główny bohater uwikłany w uczuciowy trójkąt jest typem niepoprawnego romantyka i pechowca, któremu w ostatni tydzień roku cały świat wali się na głowę... Akcję książki uzupełniają liczne anegdoty dotyczące gwiazd muzyki lat 80. & 90. pokroju Stinga, Annie Lennox, Davida Bowiego oraz takich supergrup, jak: Guns N’ Roses i Genesis.

Jak wygląda życie młodego dziennikarza radiowego w tętniącym studenckim życiem Wrocławiu? Czy głównemu bohaterowi pomogą wyjść z każdej opresji dwaj zabawowi przyjaciele – odpowiedzialny Cipas i zwariowany Zgred? Co wspólnego z miłością mają morskie krowy, piosenki The Police, Thorgal i piracka twierdza Stralsund?

Odpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziecie właśnie w powieści Muzykologia, czyli wziętym z życia the best of... spraw damsko-męskich.

Powieść pojawi się w księgarniach i EMPiKach już w czerwcu. Na blogu prowadzonym przez postać z książki (Muzykologa) można znaleźć prowadzony przez niego muzyczny podcast oraz oficjalny teaser zapowiadający książkę. Zapraszamy do słuchania i oglądania: http://muzykolog.blogspot.com

Co więcej, w sieci pojawił się oficjalny trailer do książki Łukasza Śmigla - w filmie przedstawieni są główni bohaterowie powieści. Trailer muzycznie ozdobiła grupa Centrala57, która zagra specjalny koncert na spotkaniu autorskim z Łukaszem Śmiglem już 4 czerwca w EMPIKU we Wrocławiu (Centrum Renoma) o godzinie 18. Podczas koncertu autor książki opowie wiele muzycznych anegdot, a zespół Centrala57 wykona piosenki inspirowane powieścią Muzykologia... oraz covery hitów lat 80. i 90.

LINK do trailera w serwisie YOUTUBE.

Patronat nad książką objął Dziennik Literacki.

Nasza recenzja



Jakiś czas później Zgred przecierał rękawiczką zaparowane okulary, wiercąc się niecierpliwie na fotelu kierowcy. Staliśmy nieopodal starego domu moich rodziców – miejsca, w którym miała się odbyć impreza wszech czasów.
– Cipku, nie możemy tu siedzieć całą wieczność. W końcu będziemy musieli wyjść z samochodu – powiedział twardo Zgred.
Cipas w ogóle na to nie reagował. Siedział nieruchomo na tylnym siedzeniu samochodu, który pożyczyliśmy od brata Zgreda, i wpatrywał się w przyprószone śniegiem boczne okno. Znajdował się za nim ogromny psi łeb. Psisko wabiło się Cavaliero i należało do rasy zwanej Tosa – mieszanki psów hodowanych do walk, która powstała specjalnie na zamówienie jakuzy.
Kawuś, bo tak zdrobniale zwykł zwracać się do niego właściciel, ważył około siedemdziesiąt kilogramów, z czego większa część przypadała na mięśnie. Jego kark był grubości mojego uda, a szczękościsk, którym dysponował, miał siłę miażdżenia kilku ton. Bestia nie przepadała za obcymi. Tymczasem jej wyluzowany właściciel pozwalał jej wałęsać się po okolicy samopas.
Zgred odwrócił się do mnie.
– Mówisz więc, że właściwie jest niegroźny?
– Mówię, że jak dotąd raczej nigdy nie zwracał na mnie uwagi – zacząłem.
– Raczej?
– No może raz był z nim drobny kłopot. Jakiś czas temu wszedł sobie do ogrodu, bo listonosz zostawił otwartą bramkę. Zobaczyłem go, wezwałem sąsiada i gość zaraz przyszedł go zabrać.
– Pies go usłuchał?
– Jeżeli brak reakcji na okładanie tyczką od groszku nazywasz posłuszeństwem... W każdym razie, wyszedł z ogrodu.
– Rozumiem...
W czasie naszej krótkiej rozmowy pies obszedł samochód i oparł się przednimi łapami o maskę. Z pyska kapała mu ślina. Sytuacja była dosyć niezręczna, bo właśnie przywieźliśmy sylwestrowe zakupy. Mój stary dom znajdował się na osiedlu naszego dzieciństwa, na peryferiach miasta. Dookoła nie było żywego ducha.