"I odpuść nam nasze winy"

Debiutancka powieść Romaina Sardou jest tak makabryczna, jak zdobiąca jej okładkę reprodukcja obrazu Hieronima Boscha. A przy tym gęsta, zawiła i nieco dziwaczna. Choć wpisuje się w nurt thrillerów historycznych zapoczątkowany przez Dana Browna, niemal w niczym ich nie przypomina – nieprzewidywalna fabuła, osobliwe postaci i wyjątkowo mroczny nastrój tworzą powieść, której bohaterowie, uwięzieni w wiosce wśród mokradeł, muszą zmierzyć się z przerażającymi legendami i dramatycznymi wydarzeniami, aby odkryć wstrząsającą prawdę.

Zima, 1284 rok. Do położonej na bagnach małej osady Draguan w hrabstwie Tuluzy przybywa młody kapłan, Henno Gui, by objąć parafię Heurteloup. Na miejscu zastaje nielicznych mieszkańców, sparaliżowanych strachem po serii makabrycznych morderstw. Rok temu wyłowiono bowiem z rzeki spływające jej nurtem fragmenty ludzkich ciał – rozczłonkowane zwłoki mężczyzny i dwójki dzieci – ofiar okrutnego mordu. To właśnie podczas śledztwa w tej sprawie, biskup Draguan, Romée de Haquin, odkrył istnienie zagubionej w nieprzebytych lasach osady Heurteloup, którą przed laty uznano za wymarłą podczas epidemii dżumy. To, co pozostało po niej, to zaledwie kilkanaście chat i kościółek bliski ruiny. I niewiedza co do tego, jaki los spotkał jej mieszkańców…

Romain Sardou urodził się w Île-de-France w 1974 roku. Dzięki bogatym rodzinnym tradycjom artystycznym, już w wieku dziesięciu lat odkrył w sobie zamiłowanie do opery. Miłość do twórczości Wagnera przywiodła go do zainteresowania teatrem, a następnie – literaturą. W 2002 roku Sardou zadebiutował powieścią I odpuść nam nasze winy, która odniosła niebywały sukces. W samej Francji rozeszła się w nakładzie ponad trzystu tysięcy egzemplarzy, zaś prawa do jej tłumaczenia zostały sprzedane do czternastu krajów. Dwa lata później, w 2004 roku, wydał swoją drugą powieść, Okruchy Boga. Dziś Romain Sardou ma w swoim dorobku już osiem publikacji.

I odpuść nam nasze winy jest lekturą ciekawą przede wszystkim przez niezwykły nastrój, jaki tworzy mroczna przyroda w połączeniu z budzącymi grozę zdarzeniami i nietuzinkowymi postaciami. Jest trochę surrealistyczna, nieodgadniona… i makabryczna. Scena gotowania ciała martwego biskupa czy tortur naprawdę wzbudza wstręt. Nie jest to więc ugrzeczniony bestseller i ta odmienność niewątpliwie działa na korzyść książki. Podobnie jak wciągająca fabuła z bardzo zaskakującym rozwiązaniem i umiejętne i sprawne połączenie wielowątkowej historii w jedną całość. Owszem, bywają też słabsze momenty – niezdarna stylizacja językowa, nierówne tempo akcji i nawiązanie do teorii spiskowych, mających swoje źródło w Stolicy Apostolskiej – ale nie ujmują one powieści tej makabrycznej świeżości, która naprawdę wzbudza zainteresowanie. I choć mam bardzo ambiwalentne uczucia wobec tej książki, to muszę powiedzieć, że w ostatecznym rozrachunku powieść mi się podoba. Jest elektryzująca (a właśnie o to, w tego typu pozycjach chodzi ;)