"Dagerotyp. Tajemnica Chopina"

Szampania, 2006 rok. W jednej ze starych rodowych posiadłości zostaje odnaleziony tajemniczy plik listów z pierwszej połowy XIX stulecia. Ich autorką jest przodkini współczesnych właścicieli zamku, przedwcześnie zmarła, paryska malarka Marie. Kto jednak jest ich adresatem? Z pożółkłych kartek, zapisanych wyblakłym już atramentem, wyłania się płomienny romans, w którym główne role grają młodziutka, niepokorna artystka oraz, stawiający właśnie pierwsze kroki w Paryżu, pianista. Wszystkie poszlaki wskazują, że sekretnym kochankiem Marie jest sam Fryderyk Chopin. Goszcząca na zamku ekscentryczna para z Krakowa, Lucyna i Tadeusz, postanawia dowiedzieć się, jak było naprawdę. Mając jedynie listy z sekretarzyka z czereśniowego drzewa i autoportret młodziutkiej malarki, wyrusza w głąb fascynującej XIX-wiecznej historii. Czy rzeczywiście ta, uwieczniona na starej fotografii, piękna kobieta była nieznaną historykom oraz biografom miłością samego Fryderyka Chopina? Czy opisany w listach czarujący i dowcipny, choć niepozbawiony ludzkich wad i słabostek młodzieniec, to genialny autor pierwszych etiud i mazurków? Jeśli tak, to jest to Chopin, jakiego jeszcze nie znaliście…

Dagerotyp. Tajemnica Chopina to powieść równie pogodna i ciepła jak Wypadek na ulicy Starowiślnej. Tę niezwykłą atmosferę zawdzięcza wdzięcznej tematyce, sympatycznej parze głównych bohaterów i wyjątkowym miejscom akcji. Podobnie jak to miało miejsce w przypadku Wypadku, Dagerotyp to powieść obyczajowa, z wyraźnym wątkiem kryminalnym i romansowym. Jego fabuła rozgrywa się w dwóch płaszczyznach czasowych – w przeszłości (latach 30. i 40. XIX wieku) oraz w teraźniejszości (w roku 2006, w dwa lata po wydarzeniach opisanych w debiucie pisarskim autorki).

W Dagerotypie ponownie spotykamy krakowską pisarkę, Lucynę, oraz jej przyjaciela-dziennikarza, Tadeusza. Oboje, razem, ramię w ramię, ponownie zagłębiają się w pamiątkach historii. Tym razem jednak wspólne odkrywanie tajemnicy, nie tyle zbliża ich do rozwiązania zagadki, co przede wszystkim pozwala uratować ich związek.

Lucyna Olejniczak opowiada w Dagerotypie o miłości późnej i dojrzałej. Choć z roku na rok coraz więcej powstaje powieści z bohaterami, których wiek można określić na 50+, wciąż takie tytuły są stosunkowo rzadkie. Związek powieściowej Lucyny i Tadeusza jest trudny, wymagający, ale przy tym niezwykle urokliwy. Oboje, skądinąd dojrzali ludzie, zatracają się w uczuciu niczym nastolatkowie, udowadniając, że w miłości wiek nie ma żadnego znaczenia. To przestrzeń pozbawiona jakichkolwiek granic. Również Marie i Fryderyk przekraczają granice i łamią konwenanse. Ona – młoda francuska arystokratka. On – biedny cudzoziemiec, którego jedynym kapitałem jest jego talent. Pisarka opowiada o domniemanej miłości dwojga młodych ludzi z ogromnym wyczuciem. Choć spekuluje, robi to z wdziękiem. Nie żeruje na plotce. Lucyna Olejniczak z ogromną życzliwością portretuje polskiego Orfeusza. Jej Fryderyk Chopin, Frycek, jest dandysem i bawidamkiem – młodym, pełnym zapału mężczyzną, który swoją muzyką pragnie podbić serca wszystkich Paryżan. Uwielbia modne stroje, dobrą wodę kolońską, z wielką pieczołowitością dba o swój wygląd. Potrafi oczarować wdziękiem osobistym i talentem muzycznym. Pięknie rysuje, ma zdolności aktorskie, a także zmysł do interesów. Jego wizerunek zupełnie odbiega od tego, jaki utrwalił się w polskiej kulturze – powieściowy Chopin w niczym nie przypomina chuderlawego, opętanego muzyką gruźlika. To chyba największa wartość tej powieści – pisarka odbrązawia postać genialnego Fryderyka. Wykorzystując luki w jego biografii, korzysta z okazji i bawi się historią jego życia. W efekcie otrzymujemy powieść lekką, pogodną, niewydumaną. Jej lektura sprawiła mi przyjemność i mam nadzieję, że wam również będzie się ją miło czytało.