"Pentagram"

Harry Hole. Samotnik. Pijak. „Enfant terrible wydziału”. A przy tym jeden z najlepszych detektywów Wydziału Zabójstw norweskiej policji. Pentagram to ostatnia powieść z nietypowym śledczym w roli głównej. Ostatnia, a zarazem najsłabsza.

Komisarz Harry Hole po kolejnej wpadce alkoholowej otrzymuje wypowiedzenie, ale z uwagi na okres urlopowy zostaje jeszcze włączony do śledztwa, które prowadzi jego zacięty wróg, komisarz Tom Waaler. Jednak tym razem obaj komisarze muszą zewrzeć szyki i sprzymierzyć się w walce z nieuchwytnym zabójcą. Po Oslo grasuje Kurier Śmierci, seryjny morderca, który w przebraniu kuriera rowerowego, zabija ludzi, pozostawiając na miejscu zbrodni charakterystycznie okaleczone zwłoki. Jego trofeum stanowią palce ofiar, odcinane każdej z nich po zamordowaniu. Jako rekompensatę za stratę, pozostawia przy ciałach czerwoną, pięcioramienną, brylantową gwiazdkę. Diamentowy pentagram.

Harry, znajdujący się u kresu życia osobistego i zawodowego, postanawia dać z siebie wszystko przy rozwiązywaniu zagadkowej sprawy. Choć nadal dręczy go niewyjaśniona śmierć jego przyjaciółki, Ellen, zarzuca tropienie tajemniczego Księcia i całkowicie poświęca się sprawie Kuriera Śmierci. Harry zaczyna przemierzać ulice Oslo w poszukiwaniu jakichkolwiek tropów, zdeterminowany, żeby ująć seryjnego mordercę. Jeśli ma bowiem zakończyć swoją błyskotliwą karierę, niech chociaż to zrobi z klasą…

Muszę przyznać, że się rozczarowałam. Po dwóch powieściach, których fabuła wywoływała prawdziwe trzęsienie ziemi w mojej czytelniczej duszy, trafiła w moje ręce powieść, która znakomicie się zaczynała, jednak w miarę rozwoju intrygi, jej dramaturgia ze strony na stronę coraz bardziej słabła. I nie pomogło pisarzowi dynamizowanie akcji – skracanie scen czy częstsze przeskakiwanie w fabule. Było kiepsko. Bardzo kiepsko. Dlatego kiepsko, że było zbyt doskonale.

Harry w rozmowie z szefem Biura Kryminalnego mówi: Wiesz, że Duke Ellington prosił stroicieli, żeby nie stroili fortepianu idealnie? (…) Gdy fortepian jest nastrojony z kliniczną doskonałością, nie brzmi dobrze. Nie ma w tym żadnego błędu, po prostu traci coś z ciepła, z wrażenia prawdziwości. Podobnie jest z intrygą kryminalną w Pentagramie - za bardzo się zgadzała. Jest zbyt perfekcyjnie zestrojona. Daje nam wyjaśnienie tak wiarygodne, jak wiarygodne bywa kłamstwo, a rzadko prawda.

I właśnie dlatego rozczarowuje. Zamiast wybuchu, mamy bowiem niewypał. Ponad trzysta stron akcji, która zupełnie nie przekonuje. Powieść, którą czyta się do końca tylko dlatego, żeby dowiedzieć się, co się stało z Harrym. A jakby nie było, jak na takiego pisarza jak Jo Nesbø, to zdecydowanie za mało.