"Świątynia w Awinionie"

Świątynia w Awinionie to ostatni tom Trylogii Awiniońskiej. Akcja powieści rozgrywa się w 1342 roku, a więc cały trójksiąg obejmuje 28 lat z życia Bertranda de Comminges. To właśnie w tej powieści kończy się historia budowy Pałacu Papieskiego na wapiennej skale Rocher des Doms nad brzegiem Rodanu. Budowy olbrzymiej twierdzy, jakoby w obronie przed zakusami cesarza niemieckiego i króla Francji, która nawet współczesnym wydawała się niepotrzebnym wydatkiem.

Mały Awinion w kilkanaście lat stał się potężnym ośrodkiem religijnym i kulturowym, promieniującym na cały świat zachodni. Po co papieżom potrzebny był tak olbrzymi pałac? W dodatku budowany wbrew ówczesnej technice budowlanej, oddzielnie stawiano wieże, bramy, kaplice, potem łączono je potężnymi murami. Czyżby w ten sposób próbowano ukryć jakąś wielką tajemnicę? Ostatni tom trylogii rzuca odrobinę światła na zagadkowe rozdziały historii papiestwa. Bertrand de Comminges w asyście swoich wiernych przyjaciół po raz ostatni staje w szranki z wrogami Kościoła, ponownie stając się ofiarą spisków i intryg ludzi żądnych niczym nie ograniczonej władzy.

W Świątyni w Awinionie ponownie spotykamy się z jednym z najciekawszych bohaterów powieści, Francesco Petrarką. To nie jedyny Włoch w Awinionie występujący w tej książce, tym niemniej jego obecność na kartach powieści jest o wiele istotniejsza od roli nadwornego artysty, Mattea Giovanettiego, sprowadzonego przez Benedykta XII z Viterbo. Thomas R.P. Mielke opowiada o awiniońskich dziejach króla poetów i adoratora Laury de Sade. Muza Petrarki także pojawia się w opowieści niemieckiego prozaika – jako matka kilkorga dzieci, a przy tym niewierna żona Hugona de Sade. Tak, jak i w poprzednich tomach trylogii, i tu galeria występujących weń postaci jest niezwykle bogata. Barwni bohaterowie nadają ton nieco ślamazarnemu tempu akcji.

Świątynia w Awinionie to w moim odczuciu najsłabsza część Trylogii Awiniońskiej. Najbardziej przeintelektualizowana, przegadana i zwyczajnie nudna. Też najbardziej fantastyczna. Pomysł na zamknięcie fabuły nie usatysfakcjonował mnie wcale. Zresztą w ogóle rozwój akcji w tym tomie pozostawiał wiele do życzenia. A skoro już narzekam to nie sposób, abym nie wspomniała o kiepskiej korekcie, bądź też pominęła zaprojektowane dla trylogii okładki. Tandetne, kiczowate, szmirowate. Nie wiem, kto przygotował te grafiki, ale wyglądają jak kadry z kiepskiego RPG-a. Szkoda, że wydawnictwo zaniedbało szatę graficzną i edytorską książki. Tym niemniej, niech te paskudztwa nie zrażą przed sięgnięciem po trylogię tych wszystkich, którzy lubią dobre powieści historyczne. Warto poznać templariuszowskie tajemnice i sekrety wzgórza Rocher des Doms. Warto dowiedzieć się, kim jest Thomas R.P. Mielke.