"Róża z Awinionu"

Awinion, 1328 rok. Bertrand de Comminges, owdowiały kupiec, wyrusza do Hiszpanii na zlecenie papieża Jana XXII z tajną misją zdobycia zakazanego dzieła beginki i heretyczki, Marguerite Porète. Mężczyzna ma także zlecić arabskiemu złotnikowi w Kordobie wykonanie niezwykle cennej papieskiej róży; klejnotu, przyznawanego przez papieży za zasługi oddane Kościołowi. Dzięki pomocy Sedera Ben Ariela udaje mu się wypełnić zlecone zadania. Aby wartościowe precjoza nie dostały się w ręce dominikańskich inkwizytorów, papieski bękart postanawia wrócić do Stolicy Apostolskiej drogą morską. Swoje losy składa w ręce admirała Rainiera Grimaldiego, najodważniejszego z najodważniejszych dowódców okrętów. Jednak ku jego zaskoczeniu, Bertrand wraz z cennym ładunkiem nie dociera bezpiecznie do brzegu. Statek tonie, a załoga zostaje schwytana i uwięziona w zamku, który przed kilkoma laty przechwycił genueński ród Spinolów. W tym samym zamku, w którym uwięziona jest córka admirała, Catherine, i który niegdyś należał do Rainiera Grimaldiego…

Róża z Awinionu to drugi tom Trylogii Awiniońskiej, której głównym bohaterem jest bękart Klemensa V, Bertrand de Comminges. Akcja powieści toczy się w czternaście lat po wydarzeniach opisanych w Moście w Awinionie. Bertrand jest trzydziestotrzyletnim wdowcem, szanowany kupcem, a zarazem sługą Lisa z Cahors, papieża Jana XXII, dla którego w czasie licznych wypraw sprowadza do Awinionu kacerskie księgi, arabskie i żydowskie manuskrypty. Już od samego początku jego losy toczą się dość przewrotnie. Kiedy trafia w ręce Spinoli – gibelina, zwolennika procesarskiej polityki i przeciwnika awiniońskich papieży, zostaje mu postawione ultimatum: albo zgodzi się na ślub z piękną i dumną spadkobierczynią rodu Grimaldich, Catherine, albo i on, i jego cenna róża już nigdy nie wrócą do Awinionu. Wbrew swej woli Bertrand trafia w sam środek politycznych intryg XIV-wiecznej Europy.

Kielich tytułowej złotej róży, przyznawanej przez papieża najwierniejszym i najbardziej zasłużonym synom Kościoła, prócz zapachu piżma i balsamu, kryje wielką tajemnicę. Dopiero po ponad dwustu latach powstała bowiem róża, która przypomina tę, która została stworzona na zlecenie papieża Urbana II na początku pierwszej wyprawy krzyżowej i która zawiera w sobie sekret templariuszy. Historia papieskich róż dodaje smaku opowieści. Podobnie zresztą jak występowanie w niej zaskakującego bohatera, Francesco Petrarki. Włoski poeta odegra znaczącą rolę w życiu Bertranda de Comminges. Jaką? O tym w recenzji Świątyni w Awinionie, już wkrótce. Powiem tylko, że Mielke strąca go z piedestału i odbrązawia. Nawet bezkresna miłość do Laury nie pomoże mu w odzyskaniu dobrej reputacji ;)

Na koniec, jeszcze słowo o kobietach w Trylogii Awiniońskiej. Jest ich niewiele, ale jeśli już się pojawiają, odznaczają się niezwykłą siłą, wytrwałością i temperamentem. Bodaj wspomnieć Elenę z Pizy, małżonkę Marco Ambrogia, czy wciąż powracającą we wspomnieniach Bertranda Miriam. Szczególną uwagę zwraca jednak Catherine Grimaldi – córka admirała, zakładniczka na zamku w Monako, a wreszcie druga żona papieskiego bękarta. Jako jedna z nielicznych zostaje dopuszczona do tajemnicy templariuszy, a jako jedyna dokładnie ją odczytuje. Jakie sekrety kryją podziemia Awinionu, czego strzegł Zakon Ubogich Rycerzy Świątyni i co się stało z ukrytymi przez zakonników? Zapraszam do lektury ;)