"Potem…"

Kiedy buszowałam po paryskich i normandzkich księgarniach, bardzo często natykałam się na regały, na których piętrzyły się książki Guillaume Musso. Obklejone plakatami, przyciągały uwagę, nie tylko z powodu wymyślnych dekoracji, ale przede wszystkim dlatego, że stanowiły najbardziej obleganą część każdej księgarni. Żaden inny autor nie cieszył się takim zainteresowaniem. Żaden też nie plasował się na pierwszym miejscu na liście najlepiej sprzedających się książek niemal w każdej księgarni. Fenomen Guillaume Musso zawitał także do Polski. Tu też pisarz wzbudził niemałą sensację…

Nowojorski adwokat Nathan Del Amico robi karierę kosztem zaniedbywanej rodziny. Jego żona, Mallory, decyduje się odejść, choć wciąż go kocha. Pewnego razu u Nathana zjawia się Garrett Goodrich, chirurg, ordynator oddziału opieki paliatywnej, opiekun ludzi beznadziejnie chorych. Posiada on szczególny dar – dostrzega świetlistą aureolę nad osobami, które mają rychło odejść z tego świata. Jest on Posłańcem, który ma za zadanie podtrzymywać na duchu skazanych na śmierć, by przygotować ich do spokojnego odejścia. Pewnego dnia Goodrich w sposób zawoalowany mówi Nathanowi, że i on wkrótce umrze. Wstrząśnięty mężczyzna postanawia odmienić swoje życie: stara się ułożyć stosunki z Mallory, bierze na siebie winę za niespowodowany przez siebie wypadek. I kiedy zaczyna myśleć, że już choć trochę odkupił swe winy, Nathan dostrzega aureolę wokół głowy najbliższej mu osoby...

Francuski Paulo Coelho. Może to nieco krzywdzące, ale właśnie tak odbieram prozę młodego francuskiego prozaika. Górnolotna, błaha, grająca na elementarnych emocjach, uboga językowo, choć, to jej trzeba przyznać, wciągająca.

Potem… to ckliwa historia, w której rozważania nad śmiercią przeplatają się z portretem nowojorskich yuppies. Musso wprowadza czytelników w świat młodych profesjonalistów, w którym pogoń za karierą i pieniędzmi, jest ważniejsza od tworzenia ciepła domowego ogniska. Dość stereotypowo ujmuje więc karierowiczów, ukazując ich jako bardzo inteligentnych i raczej bezwzględnych ludzi, stąd też aż dziw bierze, iż jeden z nich zawierza obcemu mężczyźnie, że wkrótce umrze, i z dnia na dzień postanawia odmienić swoje życie. Nathan jako bohater literacki jest zupełnie niewiarygodny – plastikowy i szablonowy. Podobnie szablonowa jest też sama fabuła – nieuniknioność happy endu zwiastują już pierwsze linijki tekstu. Co jeszcze mnie mierzi? Obok banalności treści i przemyśleń, banalność dołączonych do książki cytatów. Ich wybór, obliczony na poruszenie czytelnika, deprecjonuje ich wartość. W zestawieniu z niewyszukanymi przemyśleniami na temat życia, tracą na wartości. Sprawiają wrażenie tendencyjnie dobranych i, choć dobrze wpisują się w rozwój akcji, bynajmniej nie ubogacają czytelnika. Na pewno więc Potem… nie jest literaturą przez duże „L”. To jedynie interesujące czytadło, które może uprzyjemnić kilka godzin, ale którego lekturę spokojnie można odłożyć… na potem.