"W krainie oliwek"

Angielka z Shepherd’s Bush przenosi się do liguryjskiej wioski Diano San Pietro. Porzuca dotychczasowe życie, kupuje dom w górach i chce żyć jak „il vero ligure” – Prawdziwy Liguryjczyk. Było? Było. Ale co z tego? Może i Annie Hawes nie zaskakuje, ale aż chce się ją czytać.

W krainie oliwek (2003) to bezpośrednia kontynuacja sprzedanej w kilkuset tysiącach egzemplarzy książki Extra virgin (2001) – autobiograficznej powieści Annie Hawes (pierwsza z wielu, bowiem od tego czasu pisarka napisała ich już co najmniej kilka). Minęło już trochę czasu, odkąd autorka sprowadziła się do Ligurii, i wydawałoby się, że skoro mieszka tu nie od wczoraj, liguryjska codzienność nie powinna jej już zaskakiwać. Okazuje się jednak, że Włochy rządzą się swoimi prawami. W tej krainie gór i gajów oliwnych naprawdę wszystko może się przydarzyć. Zwłaszcza jeśli jest się Angielką obdarzoną wrodzonym talentem do popełniania różnorakich faux pas i ma się monopol na odrobinę pecha. Bo czy nie można mówić o pechu, kiedy okazuje się, że w belkach podtrzymujących strop własnego, osobistego, liguryjskiego domu zakłada sobie mieszkanie Urodziwa Pszczoła? Urodziwa Pszczoła, która z czasem okazuje się mało urodziwym, wygłodniałym chrząszczem.

Fabularnie nie dzieje się wiele – na przestrzeni ponad trzystu stron Annie walczy o uratowanie dachu swego domu. I poddaje się miłości do miejscowego szefa kuchni, Ciccia. Te dwa wątki wyznaczają oś fabularną książki, jednak nie są jedynymi, jakie porusza w swojej powieści Annie Hawes. Tak naprawdę W krainie oliwek składa się z setek dygresji, dykteryjek i anegdot związanych z Diano San Pietro i z zamieszkującymi wioskę ludźmi. Pisarka opowiada więc o nocnym przecieraniu pomidorów na passatę, o uszczelnianiu pieca na pizzę krowim nawozem czy o kłótni, jaką od lat toczy rodzina Zielonych Cebulek o wioskę o nazwie… Koza Numer Jeden.

Annie Hawes stara się tak opowiadać o liguryjskiej codzienności, aby wywołać uśmiech na twarzach swoich czytelników. Ma lekkie pióro i dar do odnotowywania w pamięci zabawnych sytuacji. Pisarka kreśli także, jakby przy okazji, portret samych Liguryjczyków. Opowiada o ich niechęci w stosunku do obcych – nie tylko do obcokrajowców, ale też do samych Włochów, pochodzących z różnych regionów kraju – oraz o ich niemijającej awersji do Sycylijczyków. Mówi o towarzyszącym im poczuciu wyższości, wynikającym z przekonania, że to ich tradycje i zwyczaje są tymi najbardziej właściwymi. Rozczula się na wspomnienie ich przywiązania do własnych rodzin oraz bezgranicznej miłości do wina i oliwek. Jednak wspomina też o presji, jaką odczuwała przez lata, a która wiązała się z pragnieniem zdobycia sympatii Liguryjczyków. Opowiada więc o swoich usilnych staraniach, aby w niczym im nie uchybić podczas kultywowania swoich własnych, lecz przecież nadal cudzoziemskich obyczajów. Mimo to, jak sama po wielokroć stwierdza, te drobne niedogodności są niczym w obliczu szczęścia, jakie daje jej mieszkanie w Ligurii. Ciepła, niespieszna, apetyczna lektura o pozytywnym przesłaniu. Polecam!