"Ludzie na walizkach"

Szymona Hołownię podczytuję już od wielu lat. Szczególnie upodobałam sobie jego felietony w "Newsweeku", które od dawna stanowią jedną z moich ulubionych kolumn tego tygodnika. Mało kto bowiem wie, że spod pióra kojarzonego niemal wyłącznie z "Mam talent" dziennikarza, wychodzą fascynujące teksty. Mądre, dojrzałe, błyskotliwe. O życiu, Bogu i miejscu człowieka we wszechświecie.

Ludzie na walizkach to pokłosie reporterskiej działalności Szymona Hołowni. Na książkę składają się bowiem wywiady, jakie dziennikarz przeprowadził w latach 2005-2008 i które już wcześniej zostały opublikowane na łamach prasy (gwoli ścisłości: "Newsweeka" i "Rzeczpospolitej"). Jest ich dziewięć, a każdy z nich stara się udzielić odpowiedzi na dwa fundamentalne pytania: czym jest cierpienie i jaki jest jego sens?

Rozmówcami Szymona Hołowni są ludzie, którzy bólu doświadczają na co dzień. Ci cierpiący i ci łagodzący ból, który trawi innych. Bez ckliwości, bez sentymentalizmu, z dystansem mówią o sprawach ostatecznych. O śmierci, która pisana jest każdemu z nas i o cierpieniu, którego w każdej chwili możemy doświadczyć. Bądź co bądź jesteśmy jedynie ludźmi na walizkach. Wędrowcami, którzy pojawiają się na świecie nierzadko zupełnie niezauważeni i którzy nierzadko równie niezauważenie z tego świata odchodzą.

Dzięki doskonałemu doborowi rozmówców, Hołowni udało się stworzyć przenikliwe studium cierpienia. Dziennikarz rozmawia ze sparaliżowanym mężczyzną poruszającym się na wózku, rodzicami nieuleczalnie chorego dziecka, zmagającym się z chorobą nowotworową wybitnym aktorem, neonatologiem, koordynatorem ratownictwa medycznego czy z prezesem Polskiego Towarzystwa Badania Bólu. Ci różni ludzie, wywodzący się z różnych środowisk i posiadający różne doświadczenia opowiadają o potędze cierpienia i o swoich sposobach na radzenie sobie z bólem. Rzeczowo, z dystansem, odpowiadają na trudne pytania: o sens ludzkiego życia, o etykę, o nadzieję. Te rozmowy są szalenie intymne, a przy tym niezwykle kameralne. Dzięki poprzedzającym je krótkim opisom czytelnik ma wrażenie, jakby przysłuchiwał się właśnie toczącej się konwersacji.

Ludzie na walizkach to niezwykle poruszająca lektura. Udowadniająca, że nasze kruche życie jest prawdziwym darem. Tak mówi o nim jeden z rozmówców Hołowni, doktor Kazimierz Szałata. Zauważa: Jeśli podaruje mi pan ten długopis, ja przecież nie będę mógł zrobić z nim, co zechcę. Bo w dar wpisana jest miłość. Nie mogę go tak na pana oczach zniszczyć, wyrzucić, sprzedać. Nawet ten głupi długopis mnie zobowiązuje. Życie zobowiązuje znacznie bardziej.