"Lilie z Jeruzalem"

Z mieszkania na Starym Mieście w Oslo znika starszy mężczyzna, a wraz z nim jakiekolwiek ślady zamieszkiwania lokalu przez jakiegokolwiek człowieka. To, co zostaje to gigantyczna kałuża krwi, kilka lilii, osiem zeszytów z tajemniczymi zapiskami i… kupka złotego pyłu o niespotykanie wysokim stopniu czystości. Według relacji sąsiadów starszy, poruszający się na wózku lokator, nazywał się Aron Rhymfaxe, jednak śledczy nie odnajdują takiego nazwiska w norweskim spisie ludności. Przed detektywem Olsenem stoi nie lada wyzwanie – cztery litry krwi, brak ofiary i brak jakichkolwiek śladów. Od czego, do diabła, w ogóle ma zacząć?! Rozwiązanie przychodzi parę dni później, kiedy w zaparkowanym na ulicy w Oslo samochodzie wybucha bomba. Młode małżeństwo ginie w płomieniach, osierocając sześcioletniego synka. Wszystkie ślady wskazują na zamach terrorystyczny propalestyńskiego ugrupowania. Policja zdaje się wierzyć w tę teorię. Tylko nie Olsen. On bowiem odnajduje numer rejestracyjny samochodu w jednym z zeszytów zaginionego alchemika…

Skarphedin ponownie zaklął w duchu, żałował, że w ogóle kiedykolwiek usłyszał o tym mężczyźnie, Aronie Rhymfaxe, Księciu Mgły, który nadal wodził za nos najlepszych śledczych KRIPOS, doprowadzał ich do szaleństwa.

Alchemia, esseńczycy, krytyka chrześcijaństwa i tajemnicze zwoje znad Morza Martwego. Gert Nygårdshaug przenosi nas tym razem do Izraela, na dawne stanowiska archeologiczne. Khirbet Qumran od lat rozpala wyobraźnię miłośników starożytności. To właśnie w tamtejszych grotach zostały odnalezione w połowie XX wieku zwoje, zwane rękopisami z Qumran, które według różnych teorii spiskowych, mogły zachwiać fundamentami chrześcijaństwa. Zagadkowe pergaminy i gliniane tabliczki z fascynującymi napisami. Miód na duszę kryptografów i archeologów, nie mogących się doczekać ujawnienia sekretów przeszłości. Tym słodszy, iż zakazany. Treść odczytanych zwojów ujawniono dopiero po czterdziestu latach od wykopalisk, w atmosferze niegasnącego skandalu. Tylko garstka naukowców została dopuszczona do artefaktów, część zwojów w cudowny sposób zaginęła, a wiele tropów wskazujących na ocenzurowanie starożytnych tekstów wiodło do Watykanu.

Nygårdshaug nawiązuje do tej historii, przemieniając Lilie z Jeruzalem (2001) w fascynującą i niezwykle intrygującą powieść historyczno-kryminalną. Co ważne, daleko lepszą od Wilka z Głową Człowieka. Gert Nygårdshaug powraca w niej do dawnej dobrej formy. Co mnie, jako jego wierną czytelniczkę, niezwykle cieszy i co mi równie niezwykle odpowiada ;)

Jako, że swego czasu czytałam sporo o tajemniczych zwojach, do recenzji załączam parę zdjęć z Qumran – mapkę jaskiń, zdjęcie groty nr 4 i fotografię jednego z najlepiej zachowanych rękopisów. Miłośnikom historii mówię, smacznego! :)

Na koniec zaś, nie mogę odmówić sobie jednej uwagi pod adresem redaktorki książki. Droga Pani, średnik nie jest synonimem kropki, zaś po znaku zapytania rozpoczynamy zdanie od wielkiej litery. Brak korekty mnie zabił. Tak moi drodzy, zupełny brak korekty. Nie mówię o literówkach, choć i ich jest tu niemało, ale o całkowitym zignorowaniu podstawowych zasad polskiej ortografii. Tak bardzo „nieprzygotowanej” przez wydawcę, niestarannej językowo książki jeszcze nigdy nie czytałam.






(Zdjęcia pochodzą ze strony: http://archaeology.about.com)