"Wilk z Głową Człowieka"

Bzdurna i beznadziejna. Chyba w tych dwóch słowach mogłabym zamknąć recenzję pierwszej książki, która okazała się gigantycznym rozczarowaniem 2009 roku. Wilk z Głową Człowieka (2000) to najsłabsza i najbardziej idiotyczna powieść Gerta Nygårdshauga. Mam nadzieję, że najgorsza z całej serii Krew i Wino, a nie tylko z książek dotychczas przeze mnie przeczytanych. Wrodzony optymizm nie pozwala mi wierzyć, że ktoś, kto miał fajny pomysł na bohaterów, mógłby tak długodystansowo popartaczyć. Dlatego pełna nadziei, zaczynam właściwą recenzję. A więc, od początku…

Skarphedin Olsen, Fredric Drum oraz dwaj policjanci z Centrali Policji Kryminalnej w Oslo spędzają urlop w górskiej chacie w urokliwej dzikiej dolinie Vondalen we wschodniej Norwegii. Choć właściwie należałoby powiedzieć: spędzają PRAWIE urlop, a jak wiadomo prawie czyni wielką różnicę. Ich niewinna wyprawa na ryby z dnia na dzień przemienia się nieoczekiwanie w polowanie na psychopatycznego mordercę. Pewnie nie byłoby to tak irytujące, gdyby nie fakt, że jeden z uczestników wycieczki od samego jej początku dobrze wiedział, że mężczyźni nie będą mieli zbyt wiele czasu na wędkowanie… Skarphedin, zmuszony do podjęcia obowiązków śledczego, rozpoczyna dochodzenie w sprawie odnalezionego kilka tygodni wcześniej odciętego ludzkiego ramienia, w którego zagłębieniu zabójca umieścił owcze serce. Rytualny mord czy specyficzne poczucie humoru? Śledczy postanawia niechybnie się tego dowiedzieć. Pełen zapału zabiera się do pracy i… zostaje samcem alfa, naraża się mrówkom, wisi głową w dół, po czym wpatrując się w fale wodospadu, opłakuje swoją roztrzaskaną wędkę, zastanawiając nad zawartym w Gilgameszu proroctwem, które każdego czytającego je, przyprawia o gęsią skórkę.

A gdy ustał deszcz, nadeszła najczarniejsza ciemność i nie paliła się ani jedna pochodnia, i ciemność trwała tysiąc lat. Czy i teraz najczarniejsza ciemność nadejdzie?

Nawiązania do dziedzictwa kultury lapońskiej oraz dane świadczące o obecności kultury mezopotamskiej i asyryjskiej w Norwegii to jedyne elementy tej powieści, które w jakikolwiek sposób mnie zainteresowały. Skarphedin tetryczeje – jest antypatyczny i ciągle marudzi; Arthur, przyjaciel Skarphedina, a zarazem szef Centrali Policji Kryminalnej, zachowuje się jak nieodpowiedzialny dzieciak, zaś Fredric zamiast eksponować swoją bogatą wiedzę i odwagę, prezentuje permanentną uległość i postępującą ciamajdowatość. Czytając, jak nigdy, z niecierpliwością wyczekiwałam końca. A po przeczytaniu powieści, z niesmakiem odłożyłam ją na półkę. Nygårdshaug nie żartuje a sili się na żart; nie pisze, ale sili się na napisanie dobrej powieści. Zresztą podczas lektury nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że tak na dobrą sprawę nie miał on na fabułę konkretnego pomysłu i że pisał tę powieść „na siłę”. Ospałą akcję i niefrapującą tajemnicę przekrzyczał nadpobudliwymi postaciami toczącymi dziwaczne dialogi. Poważnych śledczych przemienił w niezrównoważone przekupki. I szkoda mi ich, naprawdę szkoda…