"Dziewiąty Pierwiastek"

Egipt, początek lat 90. XX wieku. Kair, Aleksandria, Porte de Rosette, stare drogi wytyczone już ponad dwa tysiące lat temu przez Ptolemeusza Sotera… Piekące słońce i butelka chłodnej wody mineralnej w plecaku. Cudowny czas na zwiedzanie. Fredric Drum, sącząc wino, siedział w hotelowej restauracji. Jego myśli skupione były na jednym, powtarzanym w kółko zdaniu: jestem zwyczajnym turystą. Tylko zwyczajnym turystą, który będzie cieszył oko typowymi atrakcjami. Zderzy się z biegiem historii. Być może nawet odrobinę poszerzy swoje horyzonty. Jednak im częściej powtarzał te same frazy w myślach, tym szerszy uśmiech wstępował na jego usta, wskazując na samoniedowierzanie. On, Fredric Drum, choćby chciał, nie umie być zwykłym wydeptywaczem turystycznych ścieżek…

Fredric Drum wyrusza z włoskiego Ofanes do Egiptu. Porzucony przez Geneviéve, zmęczony wydarzeniami ostatnich dni, chce zebrać myśli i zastanowić się co dalej. Pozornie zupełnie bez przyczyny zostaje jednak uwikłany w zagadkę, która doprowadza go niemalże na skraj szaleństwa. Z poderżniętym gardłem, ląduje w kairskim szpitalu, by wkrótce po wypisaniu zeń dowiedzieć się, że został… zamordowany. Stając się oficjalnie czwartą ofiarą Mordercy z Sarkofagu, musi zadbać o swoją nieoficjalnie funkcjonująca egzystencję i uciec przed polującymi nań egipskimi wojskowymi, urzędnikami do spraw imigracji i niekonwencjonalnymi egiptologami. Mistyczne doznania, wiedza ezoteryczna, historia antyczna, Piramida Cheopsa, mumie i niewyjaśnione morderstwa. Takich atrakcji nie zagwarantuje nikomu żadna wycieczka.

Po przeczytaniu Dziewiątego Pierwiastka (1992) jednoznacznie stwierdziłam, że bardziej absurdalnej i nieprawdopodobnej historii nigdy nie czytałam. Całe pozytywne wrażenie wyniesione z lektury poprzednich powieści Gerta Nygårdshauga prysnęło w mgnieniu oka, pozostawiając mnie z dotkliwym uczuciem zawodu i przelatującymi mi przez myśli cytatami z ’Allo, ‘Allo!, ograniczającymi się do pieszczotliwej wypowiedzi René, którą zwykł raczyć swoją małżonkę: Ty głupia kobieto! Stan samoniezadowolenia nie trwał długo. Przeczytałam bowiem wieńczące książkę Posłowie pisarza. Zaskoczona, w przeciągu krótkiej chwili, diametralnie zmieniłam o powieści zdanie. I szepcząc sama do siebie: Spryyyytnieeee…, przeczytałam raz jeszcze słowa od autora.

Pomysł napisania tej książki przyszedł mi do głowy, gdy dowiedziałem się o dziwnej aferze, która okupowała nagłówki angielskich i innych europejskich gazet jesienią 1953 roku. Można było wtedy przeczytać o pięćdziesięciosześcioletniej kobiecie, pannie Penelope Saxton Orly, która zginęła w trakcie zwiedzania wnętrza piramidy Cheopsa. Jej zwłoki zostały skremowane i odesłane do Anglii. Tam jednak okazało się, że panna Saxton Orly żyje w najlepszym zdrowiu! Gdy nadeszła wiadomość o jej śmierci, miała właśnie jechać do Egiptu. Kobieta ostatecznie nie odważyła się wyruszyć na wycieczkę, a tożsamość zmarłej osoby nigdy nie została wyjaśniona. Przerażająca historia, prawda?

A to tylko jedna z wielu, do których odwołuje się Nygårdshaug. Zebrane razem i ubrane w opowieść o Fredricu Drum sprawiają, że całość wydaje się irracjonalna, bzdurna i niestrawialna. A jednak czyta się tę historię do końca. Skłamałabym, jeślibym nie dodała, że z zainteresowaniem ;)