"Kodeks Śmierci"

Ofanes. Niewielkie miasteczko położone niedaleko Crotone, w południowych Włoszech. Niepokojący kalabryjski krajobraz wypełniony połyskującym listowiem oliwnych drzewek. Zielone, spokojne wody Morza Jońskiego, czerwonobrązowe strome skały, wypalona słońcem trawa i… zbrodnie. I Fredric Drum. Znów na tropie!

Fredric Drum, smakosz i wielbiciel dobrych win, doszedłszy do siebie po burzliwych wydarzeniach w Północnej Norwegii, udaje się tym razem na południe, do Włoch. Z trzech powodów. Po pierwsze, chciał przetestować włoskie wina, które zamierzał kupić do swojej restauracji; po drugie, otrzymał nadzwyczaj ciekawy list od pewnego profesora, niejakiego Donato d’Angelo, dotyczący nieczytelnych fragmentów skądinąd dość prostego tekstu, tak zwanego „Codexu Ofanes”, spisanego na zwojach pergaminu znalezionych podczas niedawnych wykopalisk koło Ofanes. No i po trzecie – wcale nie mniej ważne – miał się spotkać z Geneviéve, swoją dawną miłością, która na skutek otrucia utraciła pamięć. Wkrótce okazuje się, że prowadzone w miasteczku wykopaliska są komuś wyjątkowo nie na rękę. Kolejni strażnicy greckich skarbów umierają w niejasnych okolicznościach, a norweski kryptolog ku swojemu zdumieniu sam staje się celem cynicznego mordercy. Średniowieczne przesądy, pitagorejskie daimony, platońskie idolae i spotkania z Wergiliuszem i Owidiuszem przy kieliszku wybornego wina. Fredric Drum chyba nigdy nie spędzi wakacji spokojnie…

Kodeks Śmierci (1990) to trzecia powieść z kryminalnego cyklu Krew i Wino Gerta Nygårdshauga, słabsza od Laleczki, ale nadal – barwna i ciekawie napisana. Pikanterii dodaje jej fakt, iż częściowo została oparta na faktycznych wydarzeniach. W latach 80. XX wieku, podczas prac archeologicznych w pobliżu Herkulanum, odnaleziono starożytny papirus, którego otwarcie umożliwiło dwóch Norwegów, Brynjulf Fosse i Knut Kleve. Opracowawszy bezpieczną metodę na otworzenie dokumentu, badacze pomogli włoskim archeologom bezpiecznie rozwinąć zwój. Ku zdumieniu naukowców, okazało się, że papirus zawiera tak sensacyjne informacje, że w konsekwencji jego odczytania, historia filozofii dotycząca szkoły epikurejskiej musiała zostać napisana na nowo. Badacze odkryli bowiem wypełnioną unikalnymi tekstami bibliotekę teścia Cezara. Pomoc Norwegów okazała się więc nieoceniona i obaj zostali okrzyknięci włoskimi bohaterami narodowymi.

Choć w Kodeksie Śmierci pojawiają się echa norweskiego akcentu z historii Herkulanum, sama powieść nie ma nic wspólnego z pracą dwudziestowiecznych naukowców. Jednak pomimo, iż jej bohaterowie są fikcyjni, książka niesie prawdziwie rewolucyjne treści. Fredric Drum traci bowiem wszystko to, co było dla niego najcenniejsze – dwie miłości swojego życia – Geneviéve i restaurację. A skoro już nie ma po co żyć, to czy jest sens starać się zachować życie w starciu z zabójcą?...