"Laleczka"

Norweski monopol na dobry kryminał? Wygląda na to, że tak. A przynajmniej Jo Nesbø i Gert Nygårdshaug robią wszystko, żebyśmy uwierzyli, że XXI wiek to czas norweskiej powieści kryminalnej. Po dobrym Dzbanie Miodu, czas na jeszcze lepszą Laleczkę. Pstrągi, zapierająca dech w piersiach natura, archeologia, mity i morderstwo. Fredric Drum, detektyw-amator Gerta Godenga, znowu nie ma czasu na nudę.

Choć już dwa lata minęły od wyprawy Fredrica do średniowiecznego miasteczka St. Emilion w południowej Francji, mężczyzna nadal nie może otrząsnąć się ze wspomnień o dramatycznych zdarzeniach, które wówczas miały miejsce. Zmagając się z depresją, usiłuje powoli powrócić do dawnego stylu życia pachnącego bogatymi bukietami win i aromatem przepysznych dań podawanych w „Kasserollen”. Korzystając z zaproszenia na degustację win z regionu St. Julien, Fredric wybiera się na leżącą nieopodal Oslo wyspę, na Hovedøya. Jednak młodemu miłośnikowi win nie jest dane dotrzeć na zapowiedzianą petite dégustation. Prom płynący w kierunku Hovedøya ulega wypadkowi, a w wyniku zderzenia z jachtem motorowym Fredric… wypada za burtę. Przemoczony i wściekły, dociera szczęśliwie na brzeg, wyławiając wcześniej z wody pływającą nieopodal niego niepozorną laleczkę, przypominającą groteskową kopię mumii eskimoskiego niemowlęcia odnalezionej kilkanaście lat temu na Grenlandii. Nieoczekiwane znalezisko okazuje się mieć wiele wspólnego z sensacyjnym archeologicznym odkryciem dokonanym w odległej górskiej dolinie…

Laleczka, wydana w 1987 roku, jest drugą powieścią kryminalną Nygårdshauga z cyklu Krew i Wino. Tym razem autor przenosi nas za jej pośrednictwem nie do egzotycznego zakątka kuli ziemskiej, a w swoje rodzinne strony – w okolice Tynset, miasteczka leżącego w północnej Norwegii. Malownicze jezioro Savalen, porośnięta bujną zielenią dolina Rødalen, błękitna wstęga rzeki Glommy… Dziewicza przyroda północnej Norwegii zachwyca i przydaje powieści Nygårdshauga niepowtarzalnego charakteru. Podobnie jak niekonwencjonalne połączenie archeologii i wędkarstwa muchowego. Nigdy bym nie przypuszczała, że przestępcę można złowić na wędkę ;)

Podsumowując, druga powieść serii przekonała mnie do Gerta Nygårdshauga. Sprawnie napisana, z ciekawą (i wreszcie wiarygodną!) intrygą kryminalną, obfituje w zaskakujące zwroty akcji i zbiór ciekawych legend dotyczących grenlandzkiej innuickiej społeczności. Pisarz uczy, bawi i… zabija. A wszystko to w bardzo absorbujący czytelnika sposób. I tylko jedno zastrzeżenie, a właściwie mój apel do wydawcy. Korekta, korekta, korekta! Literówka na literówce. Tyle tego, że aż czasami odechciewa się czytać ;)