"Podróżnik WC. Wydanie II poprawione"

Zamiast opisu jednej, relacje z kilku wypraw. Po Meksyku, Gwatemali, Panamie czy Kolumbii. W poszukiwaniu przygody, tajemnicy i Ciudad Perdida, Zaginionego Miasta. Wojciech Cejrowski znów zabiera czytelników w podróż po Ameryce Łacińskiej. Pakuje plecak i wyrusza w drogę. Jednak tym razem jakoś wcale nie mam ochoty mu towarzyszyć.

Najnowsza książka Wojciecha Cejrowskiego wcale nie jest nowa. Jak sam autor pisze we wstępie ta książka była już kiedyś w księgarniach. Była nawet bestsellerem. Po raz pierwszy ukazała się w 1997 roku. Miała być pierwszym z wielu cienkich zeszytów, które miały składać się na autorski cykl książek. Nie wyszło. Światło dzienne zobaczył tylko tom pierwszy, który na przestrzeni kolejnych lat można było nabyć wyłącznie na aukcjach internetowych po zawrotnych cenach. Podróżnik obrósł legendą, jednak Wojciech Cejrowski nie chciał zgodzić się na wznowienie napisanego przed piętnastoma laty tekstu.

Ludzie pytali: Dlaczego nie? A ja odpowiadałem, że „Podróżnik” był pierwszy i nieporadny; że za mało w nim było dialogów; że był za cienki, trochę zbyt zadufany w sobie…

Tak było do 2010 roku, kiedy to ukazało się drugie wydanie książki. Wydanie zupełnie nowe – poprawione, uzupełnione, rozbudowane. Dopieszczone w najdrobniejszych szczegółach przez Wojciecha Cejrowskiego.

Jednak nie mogę oprzeć się wrażeniu, że decyzja o reedycji Podróżnika zapadła nieprzypadkowo i wcale nie z myślą o czytelnikach. Być może, gdyby na księgarniane półki nie trafiła nieautoryzowana biografia Wojciecha Cejrowskiego pióra Grzegorza Brzozowicza, to ponownie tą książką sprzed lat raczej nie moglibyśmy cieszyć. Chociaż, szczerze powiedziawszy, nie wiem czy bym szczególnie ubolewała z tego powodu. Podczas gdy po lekturze innych książek dziennikarza czułam niedosyt, teraz czułam jedynie zawód i rozgoryczenie.

Podróżnik nie przypadł mi do gustu głównie dlatego, że na pierwszy plan wysunięte są nie tyle piękne historie o intrygujących miejscach i fascynujących ludziach, co osobowość dziennikarza. Wojciech Cejrowski jest w Podróżniku bezczelny, moralizatorski i rozpolitykowany. Z łatwością osądza ledwo poznawanych ludzi i przypina łatki. Jest pyszny i wyniosły, momentami chamski. Czyli taki, jaki zazwyczaj prezentuje się w różnych audycjach.

A ja takiego Wojciecha Cejrowskiego nie lubię. Wolę go jako globtrotera-gawędziarza, który obdarzony został niezwykłym talentem do snucia wyjątkowych opowieści. Człowieka ciekawego wszystkiego, pasjonata. Obywatela świata. Takiego, jaki jawi się na kartach Gringo wśród dzikich plemion i Río Anacondy. I tylko takiego chcę go czytać.