"Twarze szatana"

Czerwiec przyniósł polskim miłośnikom horroru nie lada niespodziankę. Nakładem wydawnictwa Grasshopper ukazała się bowiem antologia opowiadań grozy dwóch młodych stażem twórców – Roberta Cichowlasa i Kazimierza Kyrcza Jr. O jednym z tekstów zamieszczonych w zbiorze Mort Castle, jedna z tuz gatunku, znany choćby z Księżyca na wodzie, powiedział: Świetna kombinacja współczesnych tematów i stylów. Interesujące połączenie ghost story i gore. To historia o zakręconej wyobraźni zrodzona przez dwa iście zakręcone umysły. I taka też jest ta antologia – zakręcona.

Twarze szatana mieszczą dwadzieścia dwa opowiadania, z czego sześć zostało wspólnie napisanych przez obu autorów. I to właśnie te teksty są moim zdaniem najmocniejszą stroną zbioru – stanowią kwintesencję najlepszych cech pisarstwa obu twórców. Styl Kyrcza i styl Cichowlasa są diametralnie różne. Ten pierwszy gustuje w krótkich, enigmatycznych, ocierających się o humoreskę historiach. Ten drugi zaś preferuje nastrojowe, obszerne objętościowo opowiadania, które dają szansę czytelnikowi na dłuższe obcowanie z bohaterami i nękającymi ich lękami.

Twarze szatana nie są debiutem literackim żadnego z autorów. Kazimierz Kyrcz Jr. ma na swoim koncie już kilka antologii, w tym te pisane z takimi twórcami horrorów jak Łukasz Radecki, Dawid Kain czy Łukasz Śmigiel. Robert Cichowlas zaś wydaną w marcu tego roku wraz z Jackiem M. Rostockim antologię pt. Sępy. Ponieważ zupełnie nie znam wyżej wymienionych autorów (oprócz Łukasza Śmigla, po którego Muzykologii mam fatalne wspomnienia), trudno mi oszacować skalę ich sukcesu. Za to z łatwością mogę ustosunkować się do niniejszego zbioru opowiadań, który najpełniej charakteryzuje jedno słowo: nierówny. I Kyrcz, i Cichowlas mają intrygujące pomysły, jednak żaden z nich nie umie poprowadzić ich tak, aby trzymały w napięciu od początku do końca. Najbardziej kuleją zakończenia – pospieszne, napisane jakby na chybcika. A szkoda, bo niejednokrotnie opowiadanie okazywałoby się fantastyczne, gdyby nie te ostatnie, zamykające je słowa.

Twarze szatana to opowiadania, w których autorzy zamiast wprowadzać wzorem innych twórców horrorów potwory, irracjonalizują otaczającą nas rzeczywistość. Opowiadają o lęku i ludzkich słabościach; o strachu wypływającym z codziennych czynności. Groza z jaką stykają się bohaterowie opowiadań nie jest więc wydumana. Jej źródeł należy upatrywać w prozaiczności. W codziennych spotkaniach z sąsiadem, w zawieszaniu lampek choinkowych czy w grze w gry komputerowe. I chyba przez tę namacalność jest tak przerażająca. Nigdy nie wiadomo skąd nadejdzie.

Antologia bez wątpienia sprawi przyjemność miłośnikom gatunku. Myślę, że zrodzi też w nich nadzieję na więcej. To sprawnie napisane, przyzwoite teksty. Ciekawa jestem, jak obaj autorzy wypadliby solo i w dłuższej formie.