"Smaki północnej Italii"

Na tę książkę czekali wszyscy pasjonaci dobrego jedzenia. W zaledwie kilka miesięcy po premierze głośnej książki kucharskiej Marleny de Blasi, ukazała się jej kontynuacja. Tym razem autorka zabiera czytelników z gorącego południa w kulinarną podróż po północnej części Włoch. Smaki północnej Italii to skarbnica blisko dwustu przepisów, okraszonych zmysłowymi okołokulinarnymi opowieściami. Intrygująca, sensualna, rozkoszna. W końcu, jak powiada sama pisarka, rzeczy najciekawsze, jeśli nie dzieją się w łóżku, zwykle zajmują miejsce przy stole. Nie wypada więc nic innego, jak tylko się dosiąść.

Jedzenie odzwierciedla ludzi, którzy je przygotowują. Toskańczycy są z natury eleganccy i powściągliwi i takie właśnie są potrawy charakterystyczne dla Toskanii. Powstaje tam najlepsza „olio extra vergine di oliva”. (…) Z kolei mieszkańcy Romanii, którzy w kuchni stawiają na wyrazistość i prostotę, wyrabiają białe masło z mleka od krów pasących się w okolicy miasteczek Argenta i Coparo, na północ od Porto Garibaldi. Wykorzystywane głównie do wyrobu tortów i ciastek „burro di panna” (dosłownie „masło ze śmietany”) jest wysoko cenionym specjałem. (…) Potrawy w regionie Marche są ostre, a do ich przygotowania wykorzystuje się duże ilości czosnku oraz papryki chili – podobnie jak w słynących z pikantnej kuchni południowych regionach Apulii, Abruzji i Kalabrii.

Po tym jak Marlena de Blasi pozwoliła nam zajrzeć pod pokrywki garnków Włochów z południa, tym razem sama zagląda do talerzy ich pobratymców z północy kraju. Smaki północnej Italii to zbiór przepisów z dziesięciu północnych regionów Italii: Marche, Piemontu, Friuli, Emilii, Lombardii, Wenecji Euganejskiej, Doliny Aosty, Toskanii, Umbrii i Romanii. Pisarka przytacza przepisy na najpopularniejsze regionalne potrawy – przystawki, dania główne i pyszne desery. Niektóre są proste, inne wymagają kulinarnego obycia. Ze wszystkimi jednak wiąże się jakaś historia. Bo de Blasi nie chce pisać o jedzeniu dla samego pisania. Opowiadanie o potrawach stanowi dla niej pretekst do snucia swoich włoskich opowieści. Dla autorki miarą człowieka jest jego stosunek do jedzenia i picia i to właśnie przez pryzmat zamiłowania do kulinariów spogląda na pomieszkujących w różnych miejscach Włochów. Przygląda się ich codziennemu życiu, jednak rzadko kiedy poprzestaje na obserwacji. Widzimy ją więc uczestniczącą w procesji w Urbino, zbierającą białe trufle w Albie czy rozmawiającą ze staruszkami, pracującymi na rozległych polach kukurydzy. Lecz przede wszystkim widzimy ją w restauracjach, gdzie zajada się lokalnymi przysmakami: parmezanem, pecorino czy prosciutto. Ryżem szafranowym z Mediolanu, zupą z ryb i owoców morza z Chioggi czy wątróbką cielęcą po wenecku. Do tej ostatniej ma szczególną słabość, zresztą jak do całej „la vecia cucina Venexiana” – starożytnej kuchni weneckiej – w której mieszają się smaki z całego świata.

Pisarka lubi zaskakiwać i to nie tylko podczas gotowania. Nierzadko czyni to także podczas przyjmowania gości. Postępuje wbrew tradycji, pod natchnieniem chwili, wedle tego, co podyktuje jej serce. Bo jak sama mówi, ostatecznie o istocie kulinariów decyduje nie tyle jedzenie, ile ludzie, którzy zasiadają z nami do stołu. Przyrządzaj potrawy dla tych, których lubisz, których kochasz. Przynajmniej to nam się należy od życia.