"Kot, który przyszedł na śniadanie"

Wyspa Śniadaniowa, położona w odległości kilkunastu mil od wybrzeża Moose County, nie była zaznaczona na mapach nawigacyjnych. Jasny punkt w kształcie gruszki – szeroki na południowym krańcu i wydłużony na północnym – zawdzięczał swoją pierwotną nazwę Pear Island dziewiętnastowiecznemu kartografowi. Mieszkańcy niewielkiej wyspy nazywają ją Wyspą Opatrzności, bogaci właściciele letnich rezydencji – Grand Island. Kiedy na wyspie zaczynają zdarzać się śmiertelne wypadki, wszystkie oczy w Moose County zwracają się w jej kierunku, nie bacząc na nazwę. Topielec w basenie hotelowym, zatrucie, w wyniku którego śmierć ponoszą trzy osoby, eksplozja na łodzi zakotwiczonej w przystani… Qwilleran, zaniepokojony dziwnymi wydarzeniami w tej dotychczas spokojnej i cichej części świata, postanawia dowiedzieć się, kto stoi za tragicznymi zdarzeniami. Wraz z syjamczykami zamieszkuje w pensjonacie o egzotycznej nazwie „Zajazd Domino” – nieforemnym budynku z małymi oknami, którego mury wyłożono w całości korą brzozową. Qwilleran zastanawiał się, w jakim celu ktoś obdarł z kory cały brzozowy las, żeby stworzyć coś, co tak boleśnie kuło w oczy. Jednak o swój wzrok może być spokojny: fascynacja bogatą sąsiadką zastępuje towarzyszący mu wcześniej niesmak architektoniczny. Jest więc nieuchwytny przestępca, intrygujące zbrodnie i piękna kobieta. Czy detektyw-amator może chcieć czegoś więcej?

Lilian Jackson Braun w szesnastym tomie kocich opowieści wprowadza na mapę powieściowego świata nową plamkę. To właśnie w Kocie, który przyszedł na śniadanie (1994) po raz pierwszy pojawia się dotychczas zupełnie nieznana czytelnikom Wyspa Śniadaniowa. Odkryta przez deweloperów i turystów, przeżywa prawdziwe oblężenie spragnionych wypoczynku wakacjowiczów, z dnia na dzień coraz mniej przypominając to, czym była dotychczas. W miejsce rezerwatu przyrody powstaje kompleks hotelowy, zaś zamiast dzikiej plaży pojawia się promenada z dziesiątkami pamiątkarskich sklepików.

Lilian Jackson Braun za pośrednictwem Qwilla stanowczo opowiada się przeciwko niepohamowanemu najazdowi turystów i zadeptywaniu przez nich najpiękniejszych zakątków ziemi. Kot, który przyszedł na śniadanie jest więc swoistym manifestem skierowanym przeciwko masowej turystyce. Nie można zapominać jednak, że nade wszystko to świetna powieść z misternie poprowadzoną intrygą kryminalną. Kto jest sprawcą wypadków na Pear Island? Czyżby zazdrośni wobec Pickax City mieszkańcy sąsiedniego Lockmaster? A może to właściciel prestiżowego hotelu stoi za tragediami, robiąc wyspie makabryczną, ale zawsze, reklamę? A co z wyspiarzami wrogo nastawionymi wobec turystów? Podejrzanych jest wielu, lecz zbrodniarz – tylko jeden.

Tak jak w Kocie, który myszkował w szafach pisarka wprowadziła do życia Qwilla Celię Robinson, tak również w Kocie, który przyszedł na śniadanie nie obeszła się bez nowej postaci. Nowa znajoma, podobnie jak niezwykła emerytka, zagości w powieściach na dłużej, odmieniając losy niektórych mieszkańców Pickax. Nie można zatem mówić o nudzie – ktoś przychodzi, ktoś odchodzi. Niby trzy tysiące mieszkańców, a w Pickax wciąż się coś dzieje. To dobry prognostyk na przyszłość – nie ma obaw, że miasto stetryczeje ;)