"Kot, który myszkował w szafach"

Minął rok od czasu, kiedy ostatni raz trzymałam w dłoniach kocią powieść Lilian Jackson Braun. Zatęskniwszy za arystokratycznym Koko i niesforną Yum Yum, postanowiłam po dwunastu miesiącach rozłąki powrócić do lektury książek sędziwej amerykańskiej prozaiczki. Najwidoczniej przerwa podziałała na mnie odświeżająco, bo wszystkie trzy kryminały, które miałam okazję przeczytać, szalenie mi się podobały. Szczególną sympatią zapałałam jednak do niniejszego tomu kocich opowieści, czemu w recenzji mam zamiar dać wyraz ;)

Po nastaniu pierwszych mrozów zwiastujących nadejście srogiej zimy, Qwilleran postanawia przeprowadzić się ze składu jabłek do eleganckiej rezydencji Gage’ów. Imponujących rozmiarów dom wybudowano z kamienia pod koniec dziewiętnastego wieku dla jednego z ówczesnych potentatów drzewnych i baronów węglowych. Choć majestatyczna posiadłość jest dużo większa od ośmiokątnego domu dziennikarza, Jim wierzy, że podczas spodziewanej śnieżycy zapewni mu dzięki położeniu w samym sercu Pickax lepszy kontakt ze światem. Nie bez znaczenia dla decyzji o wynajmie akurat tej posiadłości pozostawał również fakt, że na tyłach rezydencji, w zaadaptowanej na mieszkanie dawnej powozowni, mieszka bliska przyjaciółka Qwilla, Polly Duncan. Koko również jest zachwycony przeprowadzką. W ogromnym domu praktycznie nie ma mebli... poza pięćdziesięcioma szafami wnękowymi. Syjamczyk nareszcie może w pełni zrealizować swoją naturę poszukiwacza skarbów! Oczyma wyobraźni Qwill widzi już wszystkie przyjemne wieczory, jakie przyjdzie mu spędzić w zaciszu domowego ogniska. Jednak tę błogą wizję przepędza smutna wieść o samobójczej śmierci wiekowej właścicielki rezydencji. Koko, jakby przeczuwając, co się stało, zaczyna wywlekać z szaf przedmioty jednoznacznie kojarzące się z sędziwą, lecz niezwykle żywotną staruszką. Tak jakby wspominał właścicielkę rezydencji. A może Koko znów próbuje Qwillowi coś powiedzieć?!

Kot, który myszkował w szafach (1993) to piętnasta powieść cyklu opowiadającego o perypetiach Jima Qwillerana, którą bez cienia wątpliwości należy zaliczyć do lepszych jego pozycji. Fabuła książki opiera się na dwóch intrygach kryminalnych, pozornie niezależnych, które splatają się ze sobą w w zaskakującym finale. Jednak nie tylko wątki kryminalne stanowią atut powieści. Podobnie jak to miało miejsce w przypadku poprzednich książek, Lilian Jackson Braun powołuje na jej kartach do życia arcyciekawą i przezabawną galerię postaci. Ekscentryczna Euphonia Gage, pogodna Celia Robinson czy intrygująca hodowczyni psów, Nancy Fincher, to zaledwie kilku z wielu bohaterów, którzy nadają powieściowemu Pickax City tak charakterystyczny dla niego klimat. A ten jest wyjątkowy – pomimo mrozu jest tu ciepło, sympatycznie i przyjemnie familiarnie. I chyba właśnie dlatego tak miło było mi tu powrócić. Słowem, spotkanie z Lilian Jackson Braun uważam za bardzo udane i mam nadzieję, że w przeciągu kilku miesięcy uda mi się skończyć czytać całą serię. Jakby nie było, już jestem na półmetku. Teraz to już tylko z górki… ;)