"Kot, który znał Szekspira"

Co prawda, zapowiadałam odpoczynek od kocich kryminałów, ale po przeczytaniu Szyfru Szekspira Jennifer Lee Carrell postanowiłam pozostać w zagadkowej atmosferze roztaczanej przez wielkiego dramaturga i zagłębić się w Kota, który znał Szekspira. Trzeba przyznać, że było to starcie gigantów – brytyjski wieszcz narodowy versus inteligentny i przebiegły syjamczyk z zamiłowaniem do ekskluzywnego jedzenia. Kto wygrał? Chyba łatwiej powiedzieć kto przegrał. W Pickax City szaleje zbrodnia, a wąsy Qwillerana notorycznie drżą, nie wiedząc jednak kto jest przestępcą!

Synonimem listopadowego Moose County jest śnieg. A raczej, ogrom śniegu. Już pierwsze jego opady przyprawiają o zawrót głowy swoją intensywnością. A także o rozpacz, swoim skutkiem. Pickax City przeważnie zostaje odcięte od świata na całą zimę i mieszkańcy muszą spędzać kilka miesięcy ciesząc się nudą i własnym towarzystwem. Qwilleran po sześciu miesiącach niewyściubiania nosa poza rezydencję K i jej okolice, ma już dość bycia uziemionym w powoli zamarzającym hrabstwie. Postanawia wyjechać na Niziny (do oddalonej o 400 mil metropolii) i spotkać się z dawnymi redakcyjnymi kolegami. Jego najlepszy przyjaciel, Arch Riker, nie dość, że odchodzi na emeryturę, to jeszcze rozwodzi się z żoną. Qwill czuje, że musi być z nim w tych trudnych chwilach. Dziennikarz postanawia zabrać ze sobą młodego redaktora lokalnej gazety, Pickax Picayune, aby poznał paru ludzi z dziennikarskiego światka. Jednakże zaraz po przybyciu na Niziny, zastaje ich telefon. Muszą wracać. Ojciec Juniora Goodwintera nie żyje. Wkrótce okazuje się, że śmierć Seniora, ekscentrycznego właściciela jedynej lokalnej gazety, staje się początkiem czarnej serii kolejnych przestępstw. Qwilleran coraz mocniej utwierdza się w przekonaniu, że tajemniczy wypadek samochodowy wcale nie był przypadkowy. Rusza lawina zdarzeń: pościgi, pożary, morderstwa i spiski. A wszystko to w rytm wersów Burzy i innych zrzucanych przez Koko z półek dramatów Szekspira.

Braun misternie przygotowała intrygę, a w jej splataniu nie zawahała się sięgnąć po bohaterów stanowiących stały element opisywanego przez nią świata, mieszkańców Moose County, z którymi czytelnik zdążył się już zżyć i zaprzyjaźnić. I pewnie dlatego popełniane zbrodnie oburzają i intrygują, bo dotykają postaci nam bliskich, nie zaś osób postronnych, do których nie czujemy żadnego sentymentu. Co więcej, Braun zaludnia Pickax City postaciami z poprzednich powieści. Sprowadziła już panią Cobbs w roli gospodyni, Hixie w roli szefowej kuchni restauracji Old Stone Mill i sugeruje również ściągnięcie w najbliższym czasie Rikera do odbudowania zdewastowanej gazety. Jest to szalenie miłe dla czytelnika, bo rozpala w nim poczucie swojskości, familiarności.

Pisarka eksperymentuje także z formą powieści. Prawie każdy rozdział Kota, który znał Szekspira rozpoczyna się adnotacją określającą dokładny dzień akcji oraz komunikatem meteorologicznym stacji PKX FM. Treść powieści przeplata się ponadto z transkrypcjami wywiadów przeprowadzonych przez Qwilla z najstarszymi mieszkańcami miasta. To wszystko nadaje tekstowi zupełnie nowy rytm i ubarwia jego strukturę. A to ważne, bo choć te eksperymenty początkowo mogą sprawiać wrażenie niespójnych z fabułą, wklejanych jakby na siłę, to świadczą o dążeniu autorki do niepopadnięcia w rutynę, o chęci poszukiwania nowatorskich rozwiązań i wprowadzania zmian. Warto to docenić, bo czy faktycznie każdemu pisarzowi tak by się chciało, gdyby jego kura i bez tego znosiła złote jajka? ;)