"Szminka w wielkim mieście"

Seks w wielkim mieście, Szminka w wielkim mieście… Odcinanie przez Candace Bushnell kuponów od swojej sławy trwa w najlepsze. Właśnie na ekranach TVP zagościł zrealizowany przez amerykańską stację NBC serial na podstawie powieści, opowiadający o szalonym świecie niezależnych nowojorskich kobiet. I tak, jak dwa lata temu książkę, tak teraz ekranizację okrzyknięto najgorętszym tytułem tego roku. Jednak… Czy naprawdę jest się czym emocjonować?

Nico – redaktor naczelna popularnego magazynu dla kobiet, Wendy – producentka filmowa i Victory – utalentowana projektantka mody, mają władzę, pieniądze, rodziny i kochanków. Piękne i inteligentne czterdziestoletnie, przebiwszy się przez szklany sufit, osiągają wszystko to, co dotychczas było dostępne wyłącznie dla mężczyzn. Jednak sprawowanie władzy w małych królestwach na Manhattanie wbrew pozorom wcale nie jest synonimem szczęścia. Spektakularne sukcesy i druzgoczące porażki, życie na najwyższych obrotach. Kobiety toną w gąszczu problemów i usiłują uporządkować swoje życie prywatne w nielicznych wolnych chwilach pomiędzy brylowaniem na eleganckich salonach, kolejnymi pokazami mody czy wystawnymi obiadami w wykwintnych restauracjach. Magnetyzujący Nowy Jork okazuje się być prawdziwą dżunglą – pełną ukrytych niebezpieczeństw i zagrożeń. Jak sobie da w niej radę szminka, szpilka i torebka?

- Wiecie, co mówią. Że w tej dżungli rządzą tylko mężczyźni.
- Nie, dziewczyny. – Nico podeszła do nich. Rozpostarła ramiona, jakby chcąc objąć nimi całe miasto. – Teraz świat należy do nas.

Trudno byłoby mi powiedzieć, jakie treści, które nie pojawiły się wcześniej w Seksie w wielkim mieście, wnosi do literatury popularnej ta książka. Szminka w wielkim mieście to właściwie autoplagiat, w którym autorka niemal jedynie zmieniła imiona swoich głównych bohaterek. Po lekturze książki tak naprawdę nie wie się, co się czytało. Być może papierową wersję Gotowych na wszystko? A może kolejną powieść z diabłem ubierającym się u Prady w roli głównej? Bushnell, choć zapoczątkowała razem z Lauren Weisberger zupełnie nowy trend w literaturze kobiecej, staje się wtórna wobec samej siebie. Owszem, pisze sprawnie, niejednokrotnie błyskotliwie, niemniej jednak sprawia wrażenie, jakby nie konstruowała, a jedynie odkalkowywała kolejne elementy tworzonej przezeń rzeczywistości. Kosmopolityczny Nowy Jork i kobiety rodem z „Cosmopolitanu” karykaturyzują najważniejsze treści, jakie byłabym skłonna odnaleźć w tej powieści – proces odwracania ról i rosnącą zdolność kobiet do równoprawnego funkcjonowania w zmaskulinizowanym świecie. Choć pisarka napomyka, iż są one inteligentne i utalentowane, to, co eksponuje to ich kobiecość – urodę, wyuczoną wielkomiejskość i romanse. Tylko pozornie jawią się jako profesjonalistki. Przypominają raczej zakleszczone w pułapce sukcesu, bezradne yuppies, które nie bardzo wiedzą, co zrobić, aby ponownie ruszyć do przodu. Są nieco bardziej rozsądne od Legalnej Blondynki, ale nadal niepoważne. Zamiast obalać, ugruntowują stereotypy, prezentując nieistniejące kobiety w nieistniejącym świecie.





(Zdjęcia pochodzą z oficjalnej strony serialu: http://www.nbc.com/Lipstick_Jungle/)