"Oko Księżyca"

Chapeau bas, Świecie Książki! Jeszcze nigdy nie spotkałam się z tak ciekawą, oryginalną i nowatorską kampanią reklamową, jak ta, towarzysząca promocji Oka Księżyca. Zanim bowiem otrzymałam do zrecenzowania książkę, znalazłam w skrzynce teczkę wypełnioną przeróżnymi materiałami dowodowymi. Był tam opatrzony fotografiami raport z sekcji zwłok, protokół z oględzin miejsca zdarzenia, zbiór danych do analizy daktyloskopijnej, list gończy, wycinek z gazety czy zeznania jednego ze świadków w sprawie zabójstwa.



Intrygujące? A jakże. Napisane pół żartem, pół serio, materiały policyjne wzmogły we mnie apetyt na powieść, która miała łączyć w sobie elementy powieści kryminalnej, fantastycznej i czarnego humoru. Jednak w teczce znajdowało się coś jeszcze. Dowód numer 2. Niepozorny łańcuszek z wisiorkiem z granatowego kamienia.



Panie i panowie, oto Oko Księżyca. Rzecz, dla której na każdej z ponad czterystu stron książki, krew się rozlewa, i rozlewa, i rozlewa.

Santa Mondega. Niewielkie miasteczko na amerykańskiej prowincji. To właśnie tu na metr kwadratowy przypada najwięcej dziwaków. Znajdziemy tu żywe trupy – wampiry i wilkołaki, anioła śmierci, egipskiego faraona, drewnianego Beethovena, Mistyczną Damę, Dorotkę i Stracha Na Wróble, przebiegłe służby specjalne, Dantego i jego Beatrycze, Kacy… A to tylko kropla w morzu wszystkich bohaterów. Co ich łączy? Każdy z nich ma jakieś niezałatwione sprawy. A niemal każda z tych niezałatwionych spraw mniej lub bardziej bezpośrednio łączy się z miejscowym seryjnym mordercą, Bourbon Kidem, i Okiem Księżyca – kamieniem, który dysponuje nadprzyrodzoną mocą i który ściąga zło wszędzie, gdzie tylko się znajdzie. Świat ulegnie katastrofie, jeśli magiczny amulet posiądzie Władca Ciemności. Obecnie posiada go Peto, ostatni z mnichów hubalan. A ten, nie wiedząc, co go czeka, jakby nigdy nic powraca do Santa Mondega. Tymczasem komitet powitalny już się zbiera…

W warstwie fabularnej ta książka jeszcze by się obroniła. Absurd goni absurd, szaleństwo szaleńców, a nieżywych chęć do życia. Jednak to, co ją całkowicie dyskwalifikuje w moich oczach, to fakt, że nie ma ona żadnych, ale to żadnych walorów literackich. Jej język jest wulgarny i prostacki, żarty – prymitywne, a jakby tego było mało, właściwie nie wiadomo, kto jest jej adresatem. Dla dorosłych za głupia. Dla dzieci zbyt brutalna. Humoru (nie tylko czarnego) jest tu jak na lekarstwo. Jeśli to pastisz, absolutnie nieudany. Jeśli książka pisana na serio, strach się bać kolejnych części. Aby ją podsumować, wystarczy zacytować jedną z bohaterek Oka Księżyca: ta książka w większości jest zupełnie bez sensu. Gramatyka i ortografia są wręcz koszmarne, natomiast autor to niewątpliwie idiota, co być może tłumaczy, dlaczego się nie podpisał pod tekstem. Podobnie zresztą jak tłumacz.