"Chłopiec w pasiastej piżamie" John Boyne

Po przeczytaniu Chłopca w pasiastej piżamie postanowiłam obejrzeć jego ekranizację. Tym bardziej, że zaledwie tydzień temu weszła ona na ekrany polskich kin. Dziś wiem, że nie powinnam była tego robić. Film bowiem niezwykle mnie zirytował, znudził i… pozostawił z wyjątkowo silnym poczuciem, iż kinematografia jest uboższą krewną literatury.

Prawa do sfilmowania książki, która przez wiele tygodni utrzymywała się na listach bestsellerów, sprzedano Davidowi Heymanowi, producentowi Harry`ego Pottera. Obraz wyreżyserował Mark Herman – reżyser mający na koncie zaledwie cztery filmy (w tym Miasto nadziei z Colinem Firthem w roli głównej), ale już znany w przemyśle filmowym, zwłaszcza z tego, iż sam przygotowuje scenariusze dla kręconych przez siebie obrazów. Światowa premiera Chłopca w pasiastej piżamie przypadła na 14 listopada 2008 roku. W Polsce ukazał się on z półrocznym opóźnieniem – dopiero teraz, 6 marca, i wbrew oczekiwaniom, bynajmniej nie okazał się kinowym hitem. Nie tylko dlatego, że od kilku miesięcy co ciekawsi produkcji mogli swobodnie obejrzeć go w internecie, ale przede wszystkim dlatego, że wbrew szumowi medialnemu, który zorganizowała wokół obrazu jego firma producencka – Miramax/Disney – film zwyczajnie, po ludzku, nie jest dobry.

Ciężko mi napisać o filmowej wersji Chłopca w pasiastej piżamie coś pozytywnego. Film uważam za jedno wielkie nieporozumienie, które jest wariacją na temat książki, a nie jej wierną ekranizacją. Zachowano jedynie plan zdarzeń fabuły – wszystko inne uległo przekształceniu. Wypaczono znaczenie wielu wydarzeń, wypaczono znaczenie sylwetek i zachowań wielu postaci; wypaczono, by stworzyć nieprzekonywujący, nieautentyczny, nędzny wyciskacz łez, odarty z jakiejkolwiek magii. Młodzi aktorzy (Asa Butterfield w roli Brunona i Jack Scanlon w roli Szmula) nie są doskonali w swoich rolach. Z całej obsady wyróżnia się jedynie znakomita gra Very Farmingi, filmowej matki Brunona, która została uhonorowana za rolę brytyjską nagrodą filmową British Independent Film Award, w kategorii „najlepsza aktorka”. Jednak co z tego, skoro sam film byłby świetnym kandydatem w kategorii „film najgorszy”?... Dłużący się i niewiarygodny, zamiast poruszać, razi swoją banalnością i bynajmniej nie zachęca do lektury książki. Szkoda, wielka szkoda…

















Wszystkie zdjęcia pochodzą z oficjalnej strony filmu: www.boyinthestripedpajamas.com.