Ekranizacja "Malowanego welonu" Williama Somerseta Maughama

Ekranizacja lepsza od książki? Brzmi nieprawdopodobnie, a jednak przed paroma godzinami stałam się świadkiem niecodziennego wydarzenia. Obejrzałam Malowany welon w reżyserii Johna Currana. I się zakochałam. Choć to nie pierwsza adaptacja powieści Williama Somerseta Maughama, ta jest zdecydowanie najlepsza.

Malowany welon po raz pierwszy został wydany w Polsce pod tytułem Malowana zasłona w 1935 roku w tłumaczeniu Franciszki Arnsztajnowej. Stało się to w rok po tym, jak polski reżyser, Ryszard Bolesławski, nakręcił na podstawie powieści pierwszą ekranizację tej książki. W roli głównej wystąpiła niezrównana Greta Garbo, jednak film nie spotkał się z wielkim zainteresowaniem. Uznano go za kiepski melodramat, który przed kompletną klapą uratowała tylko świetna gra popularnej aktorki. Ponad siedemdziesiąt lat później z książką postanowił zmierzyć się John Curran.

Lata 20. XX wieku, Chiny. Młode brytyjskie małżeństwo przybywa do Tching-Yenu, angielskiej kolonii w Państwie Środka. Piękna, dwudziestopięcioletnia Kitty jest znudzona towarzystwem Waltera, swojego męża. Ona – żywiołowa, radosna, próżna panienka z wyższych sfer; on zaś – zakochany w niej bez pamięci, lecz niezwykle nieśmiały bakteriolog. Rozczarowana małżeństwem, Kitty wdaje się w romans z Charlesem, przystojnym zastępcą gubernatora kolonii. Nowe uczucie roznieca w niej niechęć do swojego męża i z każdym kolejnym dniem coraz boleśniej uświadamia jej, iż jej małżeństwo w ogóle nie powinno było się zdarzyć. Nieoczekiwanie romans kochanków wychodzi na jaw. Walter stawia Kitty ultimatum – albo otrzyma od żony Charlesa potwierdzenie, że Townsend ożeni się z dziewczyną zaraz po rozwodzie, albo oszczędzi jej on upokarzającego rozwodu i podążą razem do Mei-tan-fu, miasteczka, w którym wybuchła epidemia cholery…

Malowany welon z 2006 roku jako jedyny zdaje się wydobywać całe piękno z prozy angielskiego prozaika. Przede wszystkim dzięki świetnemu doborowi aktorów. W roli Kitty wystąpiła Naomi Watts, zaś w roli Waltera - Edward Norton. Właśnie tak wyobrażałam sobie obie te postaci - zmanierowaną kokietkę i zachowawczego racjonalistę, beznadziejnie zakochanego w swojej młodej, rozkapryszonej żonie. Co ciekawe, Curran w przeciwieństwie do Maughama nie podporządkował fabuły postaci Kitty. Walter jest dla niego równie ważny, jeśli nawet nie ważniejszy. Edward Norton mistrzowsko wcielił się w tę postać, w pełni ukazując dramat zranionego mężczyzny. Dzięki równomiernemu rozłożeniu ciężaru na obie te postaci, Curranowi udało się podkreślić, że nie tylko Kitty przechodzi w tej historii ogromną przemianę.

Ogromne brawa należą się Stuartowi Dryburghowi, którego zdjęcia znakomicie oddają urodę chińskiego krajobrazu. Państwo Środka jawi się tutaj jako prawdziwy raj na ziemi. Nawet trawione przez zarazę, nic nie traci ze swojego piękna. Z egzotycznymi krajobrazami świetnie współgra towarzysząca filmowi muzyka w wykonaniu wybitnego chińskiego pianisty, Langa Langa. Całość - nie do zapomnienia.