"Monopol na zbawienie"

Katechizm w wersji light. A na pewno książka dla katolików z poczuciem humoru. Choć tak naprawdę Monopol na zbawienie to tekst dla każdego czytelnika, który ceni sobie dowcip i inteligencję. Szymon Hołownia zaryzykował i w niespotykany wcześniej sposób postanowił porozmawiać o wierze. Bez zbędnego moralizowania, przy użyciu kolokwializmów, najprościej jak się da. Wprost. Szczerze.

Monopol na zbawienie to wydawnictwo nowatorskie, już jeśli chodzi o samą jego formę. Sporych rozmiarów pudełko kryje w sobie książkę z grą planszową, która jest komplementarna wobec treści tytułu. Książka i gra są jak Bolek i Lolek, noce i dnie, Dempsey i Makepeace, gliniarz i prokurator. Czytając, można grać, lecz wcale nie trzeba. Spragnieni słów mogą ograniczyć się wyłącznie do pochłaniania kolejnych esejów. Bo w gruncie rzeczy Monopol na zbawienie to zbiór krótkich felietonów i kazań na przeróżne tematy. Hołownia opowiada w nim o współczesnym rozumieniu dziesięciu przykazań, tradycji wielu świąt kościelnych czy o tzw. patronach do wzięcia. W nietypowy sposób chce zachęcić czytelników do rozmów o miejscu Boga w życiu każdego człowieka. Pragnie udowodnić, że prawdziwy Kościół to ludzie, a nie skostniała struktura zarządzana przez chowających się za wysokim murem patriarchów. To dlatego w jego opowieści wiele anegdot i ciekawostek związanych z religią. O księżach, którzy mówią dziwnym głosem, o jedzeniu w Wigilię szyneczki babuni czy o ornatach w tęczowych kolorach. Pisze u jakiego krawca i szewca ubiera się papież czy też o tym, czy spadną na nas gromy, jeśli pogryziemy Komunię świętą. Bez katolickiego patosu, nienachalnie, za to z dystansem i humorem.

Szymon Hołownia kieruje swoją książkę przede wszystkim do ludzi, którzy nie do końca wiedzą, jak określić swoje relacje z Kościołem. Stara się odpowiedzieć na ich pytania, rozwiać gnębiące ich wątpliwości, podrzucić tropy, którymi mogliby dalej podążyć. Stąd też bogata bibliografia na końcu książki, którą prawdziwie poszukujący czytelnicy zapewne powitają z radością.

Autor łączy popkulturę z kulturą sakralną, wzniosłość z powszedniością. Dzięki temu opisywane przez niego zagadnienia nabierają koloru. Odżywają, bo przestają być li i jedynie dogmatami. Okazują się być integralną częścią życia współczesnego katolika. Hołownia nie namawia jednak do duchowego autoerotyzmu. On po prostu chce, żeby człowiek w innym człowieku widział człowieka.

Skąd więc pomysł na tytuł? Dlaczego Monopol na zbawienie? W największym skrócie - by podekscytować i na chwilę zająć uwagę tych, dla których życie to gra, gdzie trzeba zdobywać punkty, być w stałym pędzie do mety. Aby zbulwersować tych, których bulwersuje wszystko. Wreszcie - by zagrzać do boju tych, którzy w tytule będą się doszukiwać śladów katolickiego triumfalizmu. Słowem, żeby poruszyć. Skłonić do refleksji. Myślę, że się to Szymonowi Hołowni udało.