Tragedia nad rozlewiskiem

Po obejrzeniu pierwszego odcinka nie wiedziałam, co powiedzieć. Pomyślałam: może to tylko tak na początku, taki odcinek wprowadzający i stąd tak… inaczej. Jednak, kiedy zobaczyłam wczoraj, że w zasadzie nic się nie zmienia, zwątpiłam. „Dom nad rozlewiskiem” okazał się całkowitą klapą.

Mierzi wszystko, począwszy od wstępu – w zamierzeniu nostalgiczny, jest smętny i zupełnie bezbarwny. Nawiązuje do okładki książki: widok na jezioro, tykający zegar w stylu Dalego; rozmyte kontury przedstawianych obrazków. Towarzyszący mu temat muzyczny również jest mdły, bez wyrazu, nijaki. Patyna nijakości pokrywa nie tylko początek, ale i fabułę filmu. I scenariusz, i reżyseria są moim zdaniem zupełnie nieudane. Nudne, pozbawione tak charakterystycznego dla Małgorzaty Kalicińskiej pazura dialogi, zamiast śmiechu, wywołują zdumienie i zażenowanie. Nawet potencjalnie przejmujące sceny, dajmy na to romans między Gosią a Grzesiem, nie mają w sobie żadnego ładunku emocjonalnego. Spotkanie obojga w mieszkaniu kolegi Grzegorza, będące punktem kulminacyjnym tego wątku, nie ma w sobie ani żaru, ani ognia. Bardziej przypomina igraszki na oddziale geriatrycznym.

Myślałam, że po tym, jak TVP nakręciło znakomity serial o ojcu Mateuszu, zmieniły się standardy produkcji. Okazało się, że jednak nie. Bardziej emocjonujące od dramatów serialowej Małgorzaty są przygody bohaterów „Klanu”. Spaprano całkiem ciekawą historię, również przez dobór aktorów. Joanna Brodzik, którą skądinąd bardzo lubię za role w innych produkcjach, zupełnie nie pasuje do roli Małgorzaty. Abstrahuję już od nieadekwatnego wieku (powieściowa Gosia była dziesięć lat starsza), aktorka po prostu zupełnie się nie sprawdza. Autentyczna i przekonywująca jest tylko wtedy, kiedy jako Małgorzata bierze życie za rogi i walczy o własne szczęście. Sceny, w których jest zagubiona, niepewna siebie, przepełniona wątpliwościami wypadają bardzo nieprawdziwie.

Pięćdziesiąt minut serialu dłuży się, jakby trwał on w nieskończoność. Pewnie dlatego, że dla każdej minuty można znaleźć wiele „ale”: aktorka grająca Marysię nie ma temperamentu powieściowej Marii, relacje pomiędzy Gosią a Wiktorem oraz między Gosią i Zofią są wypaczone, zupełnie nie ukazano przyczyn, dla których rozsypuje się małżeństwo Małgorzaty i Konrada (w serialu sprowadzono wszystko do istnienia kochanki). Najbardziej absurdalnie zaś został wprowadzony wątek Basi. Oj, żeby producenci tak zgrabnie zawiązywali akcję, jak wprowadzają do serialu reklamę Suzuki. Byłoby fantastycznie. Ale nie jest i ja po dwóch odcinkach pasuję, nie dam rady. Ponoć TVP już planuje nakręcić drugi i trzeci sezon serialu. Jeśli to prawda, to najwyższy czas przestać płacić abonament.





(Zdjęcia pochodzą z oficjalnej strony serialu: http://www.tvp.pl/seriale/obyczajowe/dom-nad-rozlewiskiem.)